Voor de toekomst

De Partij voor de Dieren is een anti-campagne tegen GroenLinks gestart. In debatten en e-mails proberen ze bewust verwarring te zaaien over onze standpunten. Dat vind ik jammer. Ik zie de Partij voor de Dieren namelijk als bondgenoot in de strijd voor dieren. Liever zou ik onze gezamenlijke energie dan ook steken in het beschermen van de rechten van dieren. De partijen die een betere bescherming van dieren tegenhouden zijn het CDA en de VVD. Dat zijn onze tegenstanders in het dierendebat.

Zoals de meeste politieke partijen, heeft GroenLinks haar verkiezingsprogramma door laten rekenen. Door het Centraal Planbureau op onder andere sociale en economische effecten en door het Planbureau voor de Leefomgeving op milieueffecten. De Partij voor de Dieren heeft ervoor gekozen om haar programma niet door te laten rekenen.

Onze resultaten liegen er niet om. Wij scoren het beste op milieu en groene landbouw. Van alle partijen investeren wij het meest in biologische landbouw. GroenLinks schaft de bio-industrie af en maakt werk van groene en diervriendelijke landbouw. Vlees wordt duurder, vleesvervangers en biologisch voedsel worden goedkoper.

Toch beweerde Esther Ouwehand eergisteren in een debat dat ik met haar had op de HAS in Den Bosch, dat wij zouden kiezen voor de intensieve veehouderij. Haar argument daarbij was dat GroenLinks luchtwassers verplicht stelt voor intensieve veestallen. Luchtwassers zorgen ervoor dat veestallen minder schadelijke stoffen uitstoten. Dat is belangrijk voor milieu en volksgezondheid.

Zelf ben ik vegetariër, ik ben een idealist, maar ik ben ook een realist. GroenLinks schaft de bio-industrie af. Hoe eerder, hoe liever. Maar zolang dat nog niet gerealiseerd is, grijpen we elke kans aan om een stap in de richting van groene en diervriendelijke landbouw te zetten. De Partij voor de Dieren kiest voor een soort alles of niets strategie. Zolang de bio-industrie nog bestaat, mag die sector blijkbaar zoveel troep uitstoten als ze wil.

Een ander verschil is dat GroenLinks de boeren als bondgenoot ziet. Ik spreek vaak veehouders. Zowel biologische als gangbare. Ik zie met lede ogen aan wat er in de bio-industrie gebeurt, maar ik weet dat dit in veel gevallen ook geldt voor de boeren zelf. Zij zijn in een race to the bottom terechtgekomen, waarin schaalvergroting het enige licht in de duisternis lijkt. Niets is minder waar. Ongebreidelde schaalvergroting is een doodlopende weg.

Het is zaak om de handen ineen te slaan met boeren die vooruit willen. Dat zijn er gelukkig ontzettend veel. Hen moeten we helpen. Door te zorgen voor een eerlijke prijs voor landbouwproducten, door boeren te betalen voor natuur- en waterbeheer en door ze te helpen om te schakelen naar duurzame landbouw. Dat is de weg vooruit. 

De Partij voor de Dieren ziet dat anders. Zij zien de boeren vooral als tegenstanders. Esther Ouwehand zei in het debat op de HAS dat we strenge normen moeten stellen. Boeren die daar niet aan kunnen voldoen, die moeten volgens haar maar stoppen. Ik ben ook voor strenge normen, maar je moet boeren ook helpen om daaraan te kunnen voldoen. Wat hebben de varkens eraan als onze boeren over de kop gaan? Dan worden er gewoon extra megastallen in andere landen gebouwd. De voedselmarkt houdt niet op bij onze landsgrenzen. Dierenrechten trouwens ook niet.  

Nog een aantal wapenfeiten om te onderbouwen dat wij niet alleen in campagnetijd over natuur en dierenwelzijn spreken:

-Natuurmonumenten analyseerde het stemgedrag van partijen op natuur en landschap. GroenLinks scoort daarbij het beste.

-GroenLinks diende in de Tweede Kamer een voorstel in om Megastallen te verbieden.

-In de Kamer kregen we de handen op elkaar voor de aanpak van illegale dierenhandel op internet.

-GroenLinks kreeg in het Europees Parlement de handen op elkaar voor een verbod op honden- en kattenbont.

-In het Europarlement kregen we ook steun voor plannen om de landbouw groener en diervriendelijker te maken.  

Tot zover deze blogpost. Ik hoop van harte dat de Partij voor de Dieren en GroenLinks snel weer samen op kunnen trekken voor de dieren. Als we echt willen dat dieren het beter krijgen, dan moeten we op zoek naar bondgenoten, niet naar spijkers op laag water.

Milieu, Politiek

Onderstaand interview verscheen vandaag in de PZC en op de website van onder meer BN/DeStem. De auteur van het artikel is: Jeffrey Kutterink.

Zeeland is de thuishaven voor Niels van den Berge. De nummer 12 op de kandidatenlijst voor GroenLinks woont dan wel in Den Haag, maar hij reist elk weekend naar Tholen.

Het is ook de plek waar zijn zeilboot ligt. “Ik vaar graag over de Oosterschelde.”

De boerenzoon was een jaar of drie oud toen hij naar Zeeland verhuisde. Van den Berge kwam op de middelbare school in Bergen op Zoom voor het eerst met politiek in aanraking. “Thuis lazen we de PZC en de Volkskrant en discussieerden er aan tafel over. Mijn mentor adviseerde me mee te doen met het nationaal jeugddebat. Al snel kwam ik er achter dat GroenLinks het best bij me past.”

Hij studeerde aan de Wageningen Universiteit, was twee jaar woordvoerder van jongerenorganisatie Dwars, beleidsmedewerker en later kandidaat voor het Europees Parlement. Nu is hij beleidsmedewerker in de Tweede Kamer en voert een stevige campagne. Zo reed hij vorige week nog met een trekker door het land. “Deze verkiezingen gaan over de toekomst.”

Mocht Van den Berge in de Tweede Kamer komen, dan wil hij zich inspannen voor de landbouw. “Het is belangrijk dat we een gezonde landbouwsector behouden. Maar er moet wel het één en ander veranderen. De intensieve veehouderij is een enorme aanslag op het klimaat. Dieren hebben het daar verschrikkelijk. Dat moet duurzamer. Extensieve veehouderij moet - waar het kan - worden gecombineerd met nevenactiviteiten. Ik denk aan zorgboerderijen of boeren die stallen bedekken met zonnepanelen voor elektriciteitsproductie.”

De landbouw staat er niet goed voor, vindt Van den Berge. “De sector wordt gedomineerd door meer intensievere en vervuilende landbouw. Boeren worden vaak door de markt gedwongen om mee te doen aan verdere schaalvergroting. Wij willen dat boeren meer marktmacht en meer geld voor hun producten krijgen. In de tussenhandel blijft veel geld hangen.”

De vele miljarden aan Europese landbouwsubsidies moeten voortaan duurzaam worden ingezet, vindt Van den Berge. “Met de miljarden aan subsidies moeten boeren worden betaald voor prestaties op het gebied van milieu, dierenwelzijn en natuurbeheer. Goed boeren loont.”

Volgens Van den Berge zijn er verschillende manieren om goed te boeren. “Het ene bedrijf schakelt volledig over op biologisch, het andere doet wel aan gangbare veehouderij, maar vervangt het asbestdak op een stal door zonnepanelen. Direct overschakelen op biologisch zou mooi zijn, maar is niet makkelijk. Ik was onlangs in het noorden bij akkerbouwers die de maaiseizoenen van hun gewassen hebben aangepast op de broedseizoenen van vogels. Ze gaan later maaien waardoor weidevogels - zoals de grutto en leeuwerik - de kans krijgen om kleintjes mee het veld uit te nemen. Goed boeren kan dus.”

Milieu, Politiek, Tractortoer

Vanmiddag werd ik gepresenteerd als kandidaat voor de GroenLinks Tweede Kamerlijst. De afgelopen weken vroegen veel mensen al aan me of ik kandidaat was, maar tot vandaag kon ik daar nog niets over zeggen. Nu is het helemaal openbaar. De kandidatencommissie heeft mij inderdaad voorgedragen voor een plaats op de lijst.

Of ik daar uiteindelijk ook op kom en zo ja op welke plek, dat weet ik volgende week zondag pas. Dan stemt het Partijcongres van GroenLinks over de lijstvolgorde. Ik ga natuurlijk mijn uiterste best doen om een mooie plaats in de wacht te slepen. De tijd die nog rest tot het Congres is kort, maar ik zal alle vrije uurtjes aangrijpen om campagne te voeren. Ik heb er ontzettend veel zin in.

Het is een grote eer dat ik samen met al die geweldige politici en politieke talenten van GroenLinks, ben voorgedragen voor een plaats op de lijst. De kandidatencommissie spreekt lovende woorden over mij in haar advies. De commissie noemt me onder meer een “jong aanstormend politiek talent” en “een belofte voor de toekomst”. Beloftes zijn er om waar te maken. Daar ga ik voor.  

Ik wil voor GroenLinks de Kamer in om te knokken voor sociale en groene antwoorden op de economische en ecologische crisis. Ik wil vandaag investeren in de economie van morgen. Door werk te maken van energiebesparing, duurzame energie en groene landbouw. Dat is goed voor de economie, levert nieuwe banen op en helpt ons op weg naar een schone toekomst. Het klimaat verandert al, nu de politiek nog. Het is tijd voor de toekomst!

Milieu, Politiek

Onlangs schreef ik al een blogpost over het concept-verkiezingsprogramma van GroenLinks. Gisteren was ik bij de amendementendag, waar de verschillende indieners van amendementen met elkaar en met de programmacommissie overlegden over het samenvoegen van amendementen. Doel daarbij was om de hoeveelheid wijzigingsvoorstellen terug te brengen, zodat er op het Congres voldoende tijd is om over de belangrijkste amendementen te discussiëren. Dat is goed gelukt.

Het partijbestuur voorziet de amendementen in overleg met de programmacommissie van een advies. Een wijzigingsvoorstel met een positief advies maakt over het algemeen meer kans om aangenomen te worden dan een amendement met een negatief advies. Al voor de amendementendag hadden vrijwel alle voorstellen van het Milieunetwerk een positief advies gekregen. Voor één amendement gold dat niet.

Gisteren heb ik met de programmacommissie en het partijbestuur overlegd. Naar aanleiding daarvan hebben we het betreffende amendement aangepast, waardoor het nu ook een positief advies krijgt. Dat betekent dat alle amendementen van het Milieunetwerk nu een positief advies krijgen. Daarnaast zijn er ook een aantal afdelingen en werkgroepen die onze amendementen nu meetekenen.

Onze voorstellen bevatten niet zozeer grote wijzigingen op de bestaande programmatekst, maar vooral aanvullingen. Het Milieunetwerk stelt onder andere de volgende programmapunten voor:

• Energiebedrijven en woninbouwcorporaties gaan investeren in huizenisolatie. Daarbij krijgen de huizen van mensen met lage inkomens voorrang, zodat huurders en huiseigenaren met een smalle beurs als eerste kunnen profiteren van een lagere energierekening.
• Nederland zet zich in voor internationale, bindende normen om het verlies van biodiversiteit te stoppen en dierenwelzijn te beschermen.
• Er wordt geïnvesteerd in schonere transportvormen, zoals duurzaam transport per schip en per spoor als alternatief voor vrachtvervoer over de weg.
• Het spitstarief in de kilometerheffing, zoals GroenLinks dat voorstelt, moet nieuwe wegverbredingen overbodig maken.

Ik heb goede hoop dat het Congres onze amendementen aanneemt. Dat zou natuurlijk erg mooi zijn. De groene hoofdstukken van het concept-programma zaten al heel goed in elkaar, maar als we nog even de punjes op de ‘i’ zetten, dan wordt het helemaal prachtig.

Milieu, Politiek

Gisteren (1 april) werden de brede heroverwegingen aan de Tweede Kamer aangeboden. De afgelopen maanden hebben twintig ambtelijke werkgroepen gezocht naar mogelijkheden om tientallen miljarden te bezuinigen. De officiële reactie van GroenLinks op de heroverwegingen vind je hier.   

De komende jaren zullen we flink moeten bezuinigen. Dat is nodig om de overheidsfinanciën gezond te houden. De economische crisis heeft een gat in de begroting geslagen en dat gat moet gedicht worden. De rapporten van de ambtelijke werkgroepen bieden daarvoor goede handvatten. Zij hebben verschillende opties in kaart gebracht. De opties lopen sterk uiteen. Van bezuinigingen die de inkomensverschillen verkleinen tot opties die de inkomensverschillen juist vergroten. Van bezuinigingen die de economie schoner maken tot opties die de economie juist viezer maken.

Na de verkiezingen op 9 juni is het aan de Tweede Kamer om de politieke knopen door te hakken en te bepalen welke opties ook daadwerkelijk uitgevoerd worden. Voorop moet staan dat we niet zoals in de jaren ‘80 kil saneren, maar dat we de economische crisis en de aankomende bezuinigingsoperatie aangrijpen om Nederland groener en socialer te maken. De sterkste schouders moeten de zwaarste lasten dragen. Onze economie moet slimmer, sneller en competitiever. We moeten niet alleen bezuinigen, maar ook investeren. In beter onderwijs, groene innovatie en nieuwe werkgelegenheid. 

Eén van de rapporten gaat specifiek over ‘Klimaat en energie’. De opties die daarin staan laten zien dat je kunt bezuinigen en toch een hoger milieurendement kunt behalen dan met het huidige beleid. Hoe? Door te reguleren in plaats van subsidiëren. Als je energiebedrijven verplicht om een toenemend aandeel groene elektriciteit te produceren, dan kun je met minder subsidies toe. Door de verplichting garandeer je bovendien dat de doelen ook echt gehaald worden. Met het huidige beleid lukt dat niet.

In 2007 nam de Tweede Kamer al een motie van Femke Halsema aan, waarin werd voorgesteld om energiebedrijven te verplichten een oplopend aandeel duurzame energie te produceren. Het kabinet heeft die motie helaas nog niet uitgevoerd. In de rapporten las ik nog meer voorstellen terug die GroenLinks al eerder gedaan heeft, zoals een hoge belasting op kolen. Dat is goed om te zien. Het bevestigt dat onze voorstellen goed zijn voor de ecologie en voor de economie. Zaak dus om die maatregelen zo snel mogelijk door te voeren.

Het is tijd voor echte keuzes, het is tijd voor GroenLinks.  

Milieu, Politiek

Zojuist zond Zembla de reportage “CO2 bom onder Barendrecht” uit. Shell wil met steun van het (demissionaire) kabinet CO2 op gaan slaan onder een woonwijk in Barendrecht. In de uitzending van Zembla kwamen verschillende experts aan het woord, die stuk voor bevestigden dat de veiligheid van dit project onvoldoende gewaarborgd kan worden. Dat terwijl oud-minister Cramer (Milieu) en demissionair minister Van der Hoeven (Economische Zaken) vol blijven houden dat het absoluut veilig is.

In de reportage kwam ook geoloog Van der Gaag aan het woord. Hij maakte in opdracht van Cramer en Van der Hoeven een rapport over CO2-opslag in Nederland. Daarin is hij naar eigen zeggen kritisch over het project in Barendrecht. Gek genoeg heeft dit rapport de Kamer nooit bereikt. GroenLinks-Tweede Kamerlid Kees Vendrik heeft meermaals om dit rapport gevraagd. Eerst ontkende Van der Hoeven dat ze opdracht had gegeven voor het onderzoek, later beloofde ze het rapport naar de Kamer te sturen zodra het af zou zijn. Ondanks herhaaldelijk aandringen, hebben we er daarna nooit meer wat vernomen.

Kees Vendrik kwam zelf ook aan het woord in de reportage en hij heeft inmiddels een debat met de demissionaire ministers van Milieu en Economische Zaken aangevraagd. GroenLinks is altijd tegen CO2-opslag in Barendrecht geweest. Niet omdat we tegen de techniek zijn. We zullen CO2-opslag waarschijnlijk nodig hebben om extreme klimaatverandering te voorkomen. Maar experimenteren, dat doe je niet onder de voeten van mensen. Ook al is de kans dat het mis gaat nog zo klein, je mag het risico niet lopen. De inwoners van Barendrecht zijn geen proefkonijnen.

Zelf verdiep ik me al geruime tijd in de techniek om CO2 onder de grond op te slaan. Eerst in Brussel, toen ik samen met oud-Europarlementariër Kathalijne Buitenweg werkte aan een Europese richtlijn die veiligheidseisen stelt aan CO2-opslag. Destijds heb ik ook het Noorse energiebedrijf Statoilhydro bezocht. Zij doen al veel langer experimenten met deze techniek. Let wel, zij doen het op zee. Mijn blog daarover kun je hier teruglezen. Tegenwoordig houd ik me als medewerker van de Tweede Kamerfractie met het onderwerp bezig. 

Het is natuurlijk een interessant idee. Je pompt de CO2 onder de grond en je bent ervan af. Was het maar zo eenvoudig. De techniek moet zeker verder ontwikkeld worden, maar het is natuurlijk geen echte oplossing voor het klimaatprobleem. Minder kolencentrales bouwen is een veel beter plan. Maar goed, zolang dat nog niet de praktijk is, hebben we de techniek waarschijnlijk wel nodig. Als een soort pleistertje om het ergste bloeden te stelpen. Maar dan wel zonder overheidssubsidie. De vervuiler betaalt. En proeven doe je niet onder een woonwijk. Dat is ook niet nodig, want onder de bodem van de Noordzee is plaats genoeg.

Milieu, Politiek

Niels is momenteel in Kopenhagen voor de internationale klimaattop. Samen met onder andere GroenLinks Tweede Kamerlid Kees Vendrik en Europarlementariër en klimaatexpert Bas Eickhout, zet hij zich daar in voor een sterk en effectief klimaatakkoord.

Meer informatie over de GroenLinks-inzet in Kopenhagen en het laatste nieuws over de klimaatonderhandelingen, vind je op www.kopenhagenreport.nl

Milieu, Politiek

Deze blogpost verscheen ook op www.kopenhagenreport.nl

Het is al vaak gezegd, maar het ontbreekt hier in Kopenhagen aan politieke moed. Dat geldt echter niet voor Tuvalu. Het is na Vaticaanstad het land met de minste inwoners ter wereld, maar daar trekken ze zich gelukkig niets van aan. Ze roeren zich volop in de onderhandelingen hier. En terecht, want de eilandengroep hoort bij de landen die het hardst getroffen zullen worden door de gevolgen van klimaatverandering.

Vorige week was Tuvalu ook al in het nieuws. Toen sprak het land zo’n beetje als enige haar bereidheid uit om verregaande klimaatafspraken te maken. Deze week is dat niet anders. Tuvalu steelt mijn hart. De meeste landen zijn momenteel aan het bakkeleien over de te volgen procedure en verliezen daarmee kostbare tijd. Het toppunt wat toch wel het antwoord van de voorzitter van de vergadering gisteravond: de conferentievoorzitter is aan het consulteren over hoe hij gaat consulteren.

Tuvalu hamert er keer op keer op dat we nu eindelijk eens afspraken moeten gaan maken. Het land wil niet het Atlantis van de éénentwigste eeuw worden. De onderhandelaar van Tuvalu gebruikte gisteren een mooie metafoor voor het gebrek aan vooruitgang in de onderhandelingen: “Ik heb het gevoel alsof we vastzitten op de Titanic en in rap tempo aan het zinken zijn. Maar we kunnen de reddingssloepen niet gebruiken, omdat iemand op de boot eerst wil discussiëren over de vraag of de boot wel aan het zinken is.”

Milieu, Politiek

Deze blogpost verscheen gisteren op www.kopenhagenreport.nl

Het is volop in het nieuws geweest. De organisatie van de internationale klimaattop heeft veel te veel mensen een toegangspas gegeven. Daardoor moeten er nu alsnog mensen geweigerd worden, die zich wel gewoon netjes op tijd, via een geregistreerde organisatie, hadden ingeschreven.

Het zijn de milieu- en ontwikkelingsorganisaties die nu nog maar zeer beperkt binnen mogen.

Friends of the Earth, de Europese organisatie waar Milieudefensie bij is aangesloten, mocht vanmorgen om onverklaarbare redenen helemaal niet meer binnen. Belachelijk. Het gaat hier om inhoudelijke kanjers die al jaren met de klimaatonderhandelingen bezig zijn, maar nu vanwege organisatorisch geblunder niet meer binnen mogen.

Het is ook een groot probleem voor ontwikkelingslanden, die vaak actief ondersteund worden door deze organisaties. Ontwikkelingsorganisaties hebben bijvoorbeeld juristen naar Kopenhagen gehaald om ontwikkelingslanden te ondersteunen in het opstellen van verdragsteksten. Maar ja, die mogen er nu niet meer in. Het weigeren van de milieu- ontwikkelingsorganisaties leidt daarom tot een grotere ongelijkheid aan de onderhandelingstafel.

Milieu- en ontwikkelingsorganisaties voeren vandaag actie. GroenLinks steunt alle vreedzame protesten volledig. Aan de onderhandelingstafel gaat het slecht en de luizen in de pels worden nu buiten gehouden. Dan is het tijd voor actie. Buiten het Bella Center zijn helaas wel rellen. Dat keuren we heel erg af. Het levert niets op en doet afbreuk aan het vreedzame protest en de inhoud en aandacht voor de conferentie.

Milieu, Politiek

Deze blog verscheen ook op www.kopenhagenreport.nl

Buiten in de straten van Kopenhagen hangt een goede, positieve sfeer. Vol vrolijk optimisme stapten we gisteren uit de Kopenhagen Express. Maar hier in het Bella Centrum, waar de klimaattop plaatsvindt, is de teneur echt anders. Er gebeurt weinig en tot nu toe werd deze dag gedomineerd door stilstand en ruzies tussen groepen landen.

Het liep zelfs zo hoog op dat een grote groep ontwikkelingslanden vandaag een tijdlang niet meedeed aan de gesprekken in werkgroepen. Gelukkig zijn ze weer aangeschoven, maar ze hebben wel een duidelijk signaal afgegeven. En terecht. Er zijn eigenlijk twee belangrijke redenen waarom de ontwikkelingslanden boos zijn op de rijke landen.

De eerste is klimaatsteun. Rijke landen hebben het klimaatprobleem veroorzaakt, maar ontwikkelingslanden plukken er nu al de wrange vruchten van. Zij eisen compensatie voor de schade die ze ondervinden. Maar de rijke landen komen niet over de brug. Het tweede punt is Kyoto. De ontwikkelingslanden willen graag dat het Kyoto Protocol als fundament dient voor het nieuwe klimaatakkoord, dat hier in Kopenhagen gesloten moet worden. De Verenigde Staten en de Europese Unie hebben daar beiden niet zo’n trek in. Zij tuigen liever een heel nieuw juridisch akkoord op.

Kyoto is zo belangrijk voor ontwikkelingslanden omdat het akkoord gebaseerd is op het principe van “common but differentiated responsibility”. Dat betekent dat het aanpakken van klimaatverandering  een gedeelde verantwoordelijkheid is, waar landen naar draagkracht en historische uitstoot aan bijdragen. Dus rijke landen moeten ambitieuze reductiedoelen op zich nemen, zodat ontwikkelingslanden de ruimte krijgen voor duurzame economische groei.

Wat me nog het meeste zorgen baart is dat de EU en de VS niet lijken te beseffen hoe ernstig dit is. Niet eens alleen omdat een oneerlijk klimaatakkoord onrechtvaardig zou zijn, maar ook omdat ontwikkelingslanden geen oneerlijk akkoord zullen tekenen. En gelijk hebben ze. Het is de hoogste tijd dat de rijke landen dat in gaan zien en ernaar handelen.

Milieu, Politiek